"نامه ی 49 ، نهج البلاغه"

اما بعد، همانا دنیا آدمی را سرگرم می سازد، تا جز بدان نپردازد.

و دنیادار به چیزی از دنیا نرسد، جز که آزمندی و شیفتگی وی بدان فزون شود،

و آنچه از دنیا بهره ی او گردیده، او را بی نیاز نکند از آنچه بدان نرسیده؛

و از آن پس جدایی است از آنچه فراهم آورده،

و درهم ریختن آنچه استوار کرده،

و اگر آنچه گذشته است پندت آموخت، مانده را توانی اندوخت،

والسلام.